دل نوشته های یک مادر

                      عکس بالا رو دیدی اولین عکست توی بیمارستانه حالا به من بگو کی اینقدر بزرگ شدی که من نفهمیدم؟ ...

جانِ مادر؛ امروز داشتم لباس هایی رو که برات کوچیک شده بود جمع میکردم. که نگاهم به رختخواب هات افتاد. واااااااااای لیلی تو اینقدر بزرگ شدی که تشک نوزادیت برات کوچیکه، لحافت برات کوچیک شده... واقعا به نظرت حسی بزرگ تر از مادر بودن هم هست؟؟ نیست به خدا نیست. نمیدونی چه لذتی داره تماشای رشد تو، لمس وجود تو. اونم تو این روزهایی که رشدت سرعت بیشتری گرفته و من باید خیلی تیز و فرز باشم که از غافله رشدت عقب نمونم. درسته که دیگه هیچ وقتی برای خودم ندارم، دیگه نمیتونم حتی برای یه دقیقه تنها باشم، برای خودم فکر کنم برای دلم بنویسم مهم نیست تو باشی تو بخندی حتی تو گریه کنی فقط تو باشی... فرصت برای روزهای تنهایی همیشه هست، بالاخره تو بزرگ میشی رو...

شیطنتهای تو در کمتر از یک ساعت با اون لباس شنبه یکشنبه ات!!! اول از همه حمله ای خوشحال به کاپشن بابا که انصافا بدجایی گذاشته...                   که آخر سر هم انداختیش و خیال همه رو راحت کردی                   اینجا هم روی سرامیکا به دنبال اسباب بازیت هستی. جان مادر تو یخ نمیزنی احیانا؟!!!                   اینم لیلی و بزرگترین عشقش اگر هم شیر هم داشت و پوشک هم عوض میکرد چی میشد!!!           &nbs...